Hayatta en çok neye ihtiyaç duyar insan?
Bir dosta mı, bir eşe mi, başarıya mı?
Belki hepsine… Ama hepsinden önce, bir "sahip" arar insan. Sahip çıkacak birini. Anlayacak, dinleyecek, yanında duracak birini…
Bir sahibin olmalı.
İş yerinde emeğini gören bir yönetici, “İyi ki varsın,” diyen bir ekip arkadaşın olmalı. Çünkü takdir edilmeyen emek, küser insana.
Eşin olmalı, gözünün içine bakıp “Ben buradayım” diyen. Hatalarını ezmeden, sevinçlerini küçültmeden, acılarını paylaşan biri…
Anne baban olmalı, yaşın kaç olursa olsun başını yaslayacak bir omuz gibi.
Kardeşin olmalı, bir bakışta ne hissettiğini anlayan. Yanında olmasa da yüreği seninle atan…
Çocukların olmalı. Sadece sen onlara değil, onlar da sana kol kanat germeli. Varlığını unutmamalı.
Ve dostların… Kalabalıkta değil, sessizlikte seni bulan biri olmalı. Yoksa ne anlamı kalır onca kahkahalı sohbetin?
Ama hepsinden önemlisi, sen kendine sahip çıkmalısın. Çünkü herkes gider, zaman geçer, roller değişir… Ayakta kalan tek kişi sensin.
Bir sahibin olmalı insanın…
Yoksa bu hayat, sadece kalabalıklar içinde sessizce savrulmaktan ibaret olur.
Siz siz olun (olabilirseniz) Sahipsizlerin sahibi olun...
Saygılarımla
Adana 2025
