Herkes konuşuyor ama kimse kimseyi duymuyor.
Ekranlar bağırıyor, manşetler yarışıyor, cümleler çoğalıyor…
Ama insanın iç sesi her geçen gün biraz daha kısılıyor.
Belki de bu memlekette en çok yorulan şey, insanın kendisi.
Sabah erkenden kalkıp akşam karanlığında eve dönenler var.
Eline geçenle geçinemeyenler…
Pazarda meyveyi eline alıp fiyatına bakınca geri bırakan emekliler.
Çocukluğunu yaşayamadan büyüyen çocuklar.
Biz buna alıştık diyoruz ama alışmak, iyileşmek demek değil.
Bir de sessiz direnenler var.
Resmini kimse görmese de çizen ressam,
salonda üç kişi olsa da sahneye çıkan müzisyen,
okuduğunu kimse sormasa da yazmaya devam eden yazar…
Sanat, alkıştan önce bir tutunma hâlidir.
Ve bazen bir şehrin ayakta kalma sebebidir.
Bu ülkeyi sadece yollar, binalar, rakamlar ayakta tutmaz.
İnsanı ayakta tutar.
Bunu en iyi Yaşar Kemal bilirdi.
İnsanı ezilen bir memleketin, büyüyemeyeceğini anlatırdı.
Çocuklar erken büyüyor bu ülkede.
Çünkü yük ağır, omuz küçük.
Eğitim bir umut olmaktan çıkıp bir ihtimale dönüştüğünde,
gelecek de puslanıyor.
Oysa bir çocuğun hayalini korumak, bir ülkenin yarınını korumaktır.
Bunu da en berrak hâliyle Hasan Âli Yücel söylemişti.
Bu yazının bir yanında Mustafa Kemal Atatürk duruyor.
Akıl, bilim ve sanatla kurulmuş bir ülkenin kurucu sesiyle…
Diğer yanında ise Deniz Gezmiş var.
Gençliğin itirazı, bağımsızlık haykırışı, bedel ödemeyi göze alan vicdanla.
Biri bu memlekete yön vermiştir,
diğeri o yönde susmamayı öğretmiştir.
Bu yazı da tam ortalarında duruyor.
Ne slogan atıyor ne de susuyor.
Büyük laflar etmeye gerek yok.
Bu ülkenin bağırmaya değil, duymaya ihtiyacı var.
Biraz adalet, biraz merhamet, biraz da insanlık yeter.
Çünkü insan yorulursa, memleket de yorulur.
Ve biz, hâlâ birbirimize iyi gelmek zorundayız.
Benden bu hafta bu kadar hoşçakalın 🙏
