Nevruz… Kimine göre baharın gelişi, kimine göre takvim yaprağının yenilenişi. Ama bu topraklarda Nevruz, sadece çiçek açan dalların değil, baş kaldıran insanların da hikâyesidir.
Efsaneye göre Demirci Kawa, zulmün karanlığında bir kıvılcım olur. Dağları deler, ateşi yakar ve halkına yolu gösterir. O ateş, yalnızca ısınmak için değildir; o ateş, bir isyandır. Boyun eğmeyenlerin, sessiz kalmayanların, “yeter” diyenlerin ateşidir.
Bugün Nevruz’u sadece renkli görüntülere, folklorik bir şenliğe indirgemek, bu kadim anlamı eksiltmektir. Çünkü Nevruz, doğanın uyanışı kadar insanın da silkinişidir. Kış sadece havada değildir; insanın içinde de birikir. Korkular, suskunluklar, kabullenişler… İşte Nevruz, bu iç kışa karşı yakılan bir ateştir.
Demirci Kawa’nın çekici sadece demire değil, düzene vurur. Her darbe, bir uyanış çağrısıdır. Ve o çağrı bugün de geçerlidir:
Haksızlığa karşı susan, kendi kışını uzatır.
Nevruz’un ateşinden atlamak kolaydır. Asıl mesele, o ateşi içimizde yakabilmektir. Cesaretle, vicdanla, adaletle… Çünkü bahar, korkaklara değil; direnenlere gelir.
Ve şimdi…
Bir kıvılcımın karanlığı nasıl parçaladığını hatırla.
Bir çekiç sesinin nasıl umut olduğunu…
Eğer içindeki ateşi yakabilirsen,
Nevruz sadece bir gün olmaz—
bir ömür sürer.
İşte o zaman bahar gerçekten gelir.
Bu hafta benden bu kadar "kutlu" olsun.
