Hayatta bazı kader anlar vardır. Yaşanır ve asla unutulmaz.
Bir kapıdan girersiniz. Güneş, tıpkı çocukluğunuzdaki gibi, geniş bir pencereden içeri dolmaktadır. Esmer bir kelebek, yine ışığın önünde tereddüt içinde dolaşmaktadır. Kanatlarındaki alev hareler belleğinize kazınır kalır.
Nefes Nefese filminden anımsanan imge, dirilir ve buluşur, kelebeğin peşi-sıra havada asılı kalmış kendi siluetiyle.
Hayır, çok daha güçlü bir şey! İlk gençlik düşlerinizdeki o Prenses’e benzer bir siluet!
Kanatları alev hareli esmer kelebek şaşırır, ne yana uçacağını! Belki şaşırmanıza şaşırır!
Kelebeğin ömrü kısa değildir, ola ki bir şiire ya da şairane bir gerçekliğe girmişse...
...Güneşli yağmurlar yağıyordu ve Eylül tekdüze yağmur uğultusunda 'ödülün benim' diyordu kulağına fısıldayarak.
Uzaklara bir yerlere yıldırımlar düşüyor, şimşekler yarıyor külrengi gökyüzünü.
Eylül onunla bir ladin ormanın ortasındaki günışığı alan sararmış çimlerle örtülü şu alana sere serpe uzandıkları o sabah vaktini anımsadı...
Sırılsıklamdılar biteviye yağan güneşli yağmurda... Annesinin memesini emen iştahlı bebeklere dönüşüyordu tenleri...
Birbirine yağmur kokusu aşılayan ıslaklık ten değiştiriyor onlar birbirini örtündükçe.
Kuşlar dallarda ikindi güneşini beklerken, Özgür'ün gözleri Eylül'ün gözlerindeki ışıkla kamaşıyor.
Biteviye yağıyor güneşli yağmurlar ve ürperen tenlerine ladin, yarpuz, küvelek ve dağnarı kokusundan geçip geliyor.
Sonra ele ele tutuşarak yürüyorlar sarı güneşin önünde kesilmiş çelik gibi ışıldayan yağmur altında.
'Bir çocuk annesini nasıl severse seni öyle seviyordum... Doğru düzgün seven insan öyle işte, annesini sever gibi sever... Niye ki bu oğlan uyusam aklımda, uyansam aklımda, düşünürken aklımda diyordum... Meğer karasevda olmuşum. Seni düşünürken sadece bu şehri düşünmezdim ben... Şehirleri düşünürdüm... Uzak uzak şehirleri... Filmlerde gördüğüm ışıklı büyük memleketleri düşünürdüm. Milano'yu, Paris'i, Londra'yı, New York'u... Okyanusların ortasında nokta gibi kalmış koca gemileri düşünürdüm. Batıverecekler diye korkardım. İçim ürperirdi...'
Bakıp kaldı Özgür ona, ellerine, gözlerine. Ayağı kaymış da, uçurumdan boşluğa düşen bir ceylanın kendisi gibiydi kalbi. Bir düşüş... Bir sonsuz düşüş anına dönüşmüştü hayat ve yaşanan an...
'Sanki sen o gemilerle gidiyordun buralardan. Uzakları düşünürdüm... Ben hep zaten gökyüzünü düşünürdüm. Başka şeyleri düşünürdüm. Geceleyin başımı kaldırıp bakınca, o boşlukta şu dünyanın kum tanesi kadar olduğunu düşünür korkardım... Sensiz kalacağımdan korkardım en fazla... Boşlukta bir başıma kalınca sen yoksun diye korkardım... Sonra işte sen gittin buralardan sevgilim... Bir daha hiç gelmeyecekmiş dediler... İşte ondan sonra öyle, benim her korkum gerçek oldu.'
Ormanın uğultulu sakinliği... Aşkın soylu masumluğu... Ceylanların ürkek bakışları... Gözlerin kutsaması cennet meyvelerini...
Dr. Cengis T. Asiltürk
