İnsanın hayatta bir duruşu olmalı. Her rüzgârda yön değiştiren, her sese kulak veren bir yaprak gibi değil; kökü toprağa sağlam basan bir ağaç gibi… İşte o kökü tutan şeydir insanın kırmızı çizgileri.
Kırmızı çizgi dediğin; “buradan sonrası olmaz” diyebilmektir. Her şeye evet dememek, her yanlışta susmamak, her haksızlıkta başını çevirmemektir. Çünkü sınırları olmayan bir insan, zamanla kendini de kaybeder. Önce küçük tavizler verir, sonra o tavizler karakterinin yerini alır.
Hayat bazen zorlar insanı. Dost bildiklerin sınar, zaman sınar, yokluk sınar… İşte o anlarda belli olur insanın neyi ne kadar koruyabildiği. Kimi çıkarı için susar, kimi rahatını bozmak istemez, kimi de “ne olacak canım” diyerek geçer. Ama bazıları vardır ki, bedeli ne olursa olsun çizgisini korur. Çünkü bilir ki, kaybettiği şey aslında sadece bir durum değil, kendisidir.
Kırmızı çizgiler katılık değildir; aksine karakterin omurgasıdır. İnsanı insan yapan değerlerin sınırıdır. Saygı, dürüstlük, adalet… Bunlar sözde kaldığında değil, sınandığında anlam kazanır.
Bugün dönüp kendimize sormamız gereken soru basit aslında:
“Benim kırmızı çizgim nerede başlıyor, nerede bitiyor?”
Çünkü çizgisi olmayanın yönü olmaz. Yönü olmayanın da varacağı bir yer… olmaz.
Bu hafta benden bu kadar dostça kalın.